
بسته خبری؛
پزشک خانواده، محور تحول در نظام سلامت
وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با تأکید بر اهمیت اجرای برنامه پزشکی خانواده و نظام ارجاع، این برنامه را زیرساختی ماندگار برای نظام سلامت کشور دانست و گفت: اجرای صحیح آن میتواند آینده ارائه خدمات سلامت را متحول کند.
دکتر محمدرضا ظفرقندی در هشتمین نشست تحلیل و پایش اجرای برنامه ملی پزشکی خانواده و نظام ارجاع، ضمن قدردانی از دستاندرکاران اجرای این طرح، بر ضرورت تداوم و تقویت روند اجرای برنامه در دانشگاههای علوم پزشکی تأکید کرد و آن را یکی از مهمترین اقدامات راهبردی حوزه سلامت عنوان کرد.
تأمین منابع مالی، مهمترین چالش اجرای پزشک خانواده
معاون درمان وزارت بهداشت نیز با اشاره به دغدغه دانشگاههای علوم پزشکی در اجرای فاز سوم برنامه پزشکی خانواده و نظام ارجاع، تأمین منابع مالی و پرداخت بهموقع مطالبات از سوی سازمانهای بیمهگر را مهمترین پیششرط موفقیت این برنامه دانست.
دکتر سیدسجاد رضوی با اشاره به نتایج اجلاس معاونان درمان دانشگاههای علوم پزشکی کشور گفت: جمعبندی این نشست نشان میدهد که اجرای برنامه پزشکی خانواده مؤثرترین راهکار برای تحقق اهداف نظام سلامت است و ادامه شیوههای گذشته پاسخگوی نیازهای امروز این حوزه نخواهد بود.
استقرار گسترده خدمات درمانی هلالاحمر در عراق
رئیس جمعیت هلالاحمر جمهوری اسلامی ایران از آمادگی کامل این جمعیت برای ارائه خدمات درمانی به زائران اربعین در کشور عراق خبر داد.
دکتر پیرحسین کولیوند اعلام کرد: هلالاحمر با راهاندازی درمانگاههای سطح یک، دو و سه، شبکهای منسجم از خدمات سلامت را برای زائران اربعین فراهم کرده است تا خدمات درمانی از مراقبتهای اولیه تا خدمات تخصصی، متناسب با نیاز زائران و در کوتاهترین زمان ممکن ارائه شود.
هشدار وزارت بهداشت نسبت به رشد نگرانکننده سرطان در کشور
دبیر کمیته ملی پیشگیری از سرطان وزارت بهداشت با هشدار نسبت به روند افزایشی ابتلا به سرطان در ایران اعلام کرد: سرعت افزایش سرطان در کشور حدود دو برابر میانگین جهانی است و سالانه نزدیک به ۲۰۰ هزار مورد جدید سرطان شناسایی میشود.
دکتر علیرضا مطلق با اشاره به آمارهای جهانی گفت: سالانه حدود ۲۰ میلیون نفر در جهان به سرطان مبتلا میشوند و نزدیک به ۱۰ میلیون نفر جان خود را بر اثر این بیماری از دست میدهند. وی همچنین سرطان پستان را شایعترین سرطان در میان زنان عنوان کرد و افزود: تفاوت چشمگیر میزان بقای بیماران در کشورهای پردرآمد و کمدرآمد، بیش از آنکه به ماهیت بیماری مربوط باشد، ناشی از تفاوت در کیفیت خدمات درمانی، دسترسی به مراقبتهای سلامت و سطح آگاهی عمومی است.





