تأکید بر ضرورت گذار به مدیریت یکپارچه خطر بلایا در نظام سلامت کشور
به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل، جلسه گروه علمی «آیندهنگری، نظریهپردازی و رصد کلان سلامت» فرهنگستان علوم پزشکی، با موضوع *«رویکردهای نوین در مدیریت خطرات سلامت در حوادث و بلایا»* و با سخنرانی دکتر حمیدرضا خانکه برگزار شد.
در این نشست، بر ضرورت عبور از رویکردهای سنتی و واکنشمحور و حرکت بهسوی «مدیریت یکپارچه خطر بلایا» تأکید شد. به گفته سخنران جلسه، افزایش شدت و فراوانی بلایا، تغییرات اقلیمی و پیچیدهتر شدن مخاطرات طبیعی و انسانساخت، مدیریت نوین و پیشگیرانه خطر را به یک ضرورت راهبردی برای کشور تبدیل کرده است.
دکتر خانکه با اشاره به تجربیات ایران در مواجهه با بلایای طبیعی، حوادث انسانساخت و بحرانهایی نظیر همهگیری کووید-۱۹، خاطرنشان کرد: بدون ادغام سلامت، کاهش خطر و تابآوری در برنامههای توسعه، تلفات انسانی و خسارات اقتصادی همچنان تکرار خواهد شد. وی آسیبپذیری بالای نظام سلامت، ناایمنی بخشی از بیمارستانها،
ضعف هماهنگی بینبخشی و محدودیت سامانههای هشدار زودهنگام را از چالشهای اساسی کشور در مدیریت بلایا برشمرد.
در این جلسه، روندها و آمار جهانی و ملی بلایا مورد بررسی قرار گرفت و تأکید شد که مخاطرات اقلیمی نظیر سیل، موج گرما و خشکسالی در دهههای اخیر بهطور چشمگیری افزایش یافتهاند و ایران به دلیل شرایط جغرافیایی و اقلیمی، در زمره کشورهای پرخطر قرار دارد.
همچنین مفاهیم کلیدی مدیریت خطر بلایا از جمله خطر، ریسک، آسیبپذیری، ظرفیت و تابآوری تشریح شد و پیروی از چارچوبهای بینالمللی مانند «چارچوب سندای ۲۰۱۵–۲۰۳۰» و رویکرد Health-EDRM سازمان جهانی بهداشت، بهعنوان مسیرهای راهبردی برای ادغام سلامت در مدیریت خطر بلایا مورد تأکید قرار گرفت.
از دیگر محورهای مطرحشده در این نشست میتوان به ضرورت تقویت حکمرانی خطر، نقش محوری وزارت بهداشت در ساختار ملی مدیریت بحران، ارتقای ایمنی و تابآوری بیمارستانها، توسعه سامانههای هشدار زودهنگام چندمخاطرهای، افزایش ظرفیت پاسخ نظام سلامت و نقش کلیدی شبکه مراقبتهای اولیه سلامت اشاره کرد.
در پایان، مشارکت فعال جامعه، سازمانهای مردمنهاد و داوطلبان، آموزش عمومی و ارتباطات خطر متناسب با فرهنگ و زبان جامعه، بهعنوان ارکان اصلی افزایش تابآوری اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. حاضران بر این نکته تأکید کردند که توسعه پایدار بدون تابآوری در برابر بلایا امکانپذیر نیست و سرمایهگذاری در کاهش خطر، تصمیمگیری مبتنی بر داده و علم و بهرهگیری از فناوریهای نوین میتواند آیندهای ایمنتر و مقاومتر برای کشور رقم بزند.
