سکوت سازمانهای حقوق بشر دردناکتر از حملات آمریکایی-صهیونیستی است
سخنی کوتاه خطاب به سازمان های بین المللی حقوق بشر بویژه سازمان جهانی بهداشت و یونیسف
جای تعجب بسیار و مایه شرمندگی این سازمانهاست که در برابر کشتار انسانی و حقوق زائل شده صدها نفر از مردم غیر نظامی، بویژه بیش از 160 کودک دانش آموز به مدرسه اي در میناب و همچنين صدها كشته و زخمي در جریان بمباران وحشیانه رژیم های امریکایی- صهیونیستی بیمارستان ها و مراکز درمانی و منازل مسکونی ایران كه در تعارض توافق نامه ژنو نيز هست همچنان مهر سکوت بر لب زده اند!
سکوتی مرگبارتر از يورش وحشیانه امریکایی- صهیونیستی که نشان از ماهیت وابسته آنها دارد و صرفا" هر جا و زمانی که به آنها القاء شود یا مجوزی از سوی رهبران نژادپرستشان داده شود زبان به سخن باز می کنند و یا قلمی روی کاغذ می رانند!
بدیهی است یکی از ماموریت های اصلی این سازمانها، رصد و کمک به ارتقای سلامت اقشار مختلف بویژه اقشار آسیب پذیر در اقصی نقاط جهان است، که متاسفانه نه تنها اقدامی جهت جلوگیری از ادامه آسیب به مردم بی گناه نمی کنند بلکه هیچ تلاش سیاسی و ديپلماتيكي نیز در این مسیر ندارند! آیا این خود نوعی نژاد پرستی تلقی نمی گردد.
اینجانب به عنوان عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی ایران که سالهای متمادی با نمایندگاه سازمان بهداشت جهانی در منطقه EMRO و یونیسف مراوده و همکاری داشته ام تاسف جدي و اعتراض خود را از بي تفاوتي آنها در برابر اين نسل كشي و اعمال ضد انساني اقدام امريكايي- صهيونيستي اعلام مي دارم.
